Wylde wielde

Romte, frijheid, natoer, tún, genealogy, foto's, wol.

Hinke
wouwes@gmail.com

Hjoed binne wy nei it  Vlechtmuseum yn Noardwâlde west. Dêr is noch oant en mei 14 septimber ek in ûnderdiel fan de eksposysje fan Frysk Design te sjen. Earder ha’k al yn Ljouwert, Frjentsjer en de Jouwer west. Moai guod ek yn Noardwâlde en dan te betinken dat ik yn de jierren 70 in stoel dêr wei hân ha. Spitich dat dy al lang wer fuort is mar sa giet dat faaks, wat in skoft moai en modern is, is op in stuit wer út de moade of fersliten en dan komt der wer wat oars foar yn it plak.

Vandaag zijn we naar het Vlechtmuseum in Noordwolde geweest. Daar is nog tot en met 14 september ook een onderdeel van de expositie Fries Design te zien. Eerder was ik al in Leeuwarden, Franeker en Joure. Mooi ook de verschillende dingen in Noordwolde en dan te bedenken dat ik in de jaren 70 een stoel uit Noordwolde heb gehad. Jammer dat ik die al lang geleden weer weg heb gedaan. Maar zo gaat dat vaak, wat mooi en moderns is, is op een gegeven moment weer uit de mode of versleten en dan komt er weer iets anders voor in de plaats.

Wy binne wer thús nei in goed wike yn ús steancaravan west te hawwen. Dochs wol noflik, je gean fuort mar as je wolle kin je der ek sa wer hinne, samar wer efkes fakânsje hâlde. Mat earst mar wer efkes thús sjen en wat dingen regelje. Wy ha in protte fytst mar binne ek nei it Motimuseum yn Breda west, hiel bysûnder. Ik hâld fan dat moderne, abstrakte wurk. Der hingje net gewoan skilderijen oan de muorre mar inkelde muorren binne gewoan hielendal skilderij.

We zijn weer thuis na een weekje vakantie in onze stacaravan. Toch wel handig, we gaan weg maar als we willen kunnen we er zo weer naar toe en opnieuw vakantie houden. Maar eerst maar weer even thuis een aantal dingen regelen. We hebben veel gefietst maar zijn ook naar het Motimuseum in Breda geweest, heel bijzonder. Ik houd van dat moderne abstracte werk. Er hangen niet gewoon schilderijen aan de muur maar sommige muren zijn schilderijen. 

@GroeneHart

Ofrûne wike bin ik wer mei Remie mei west nei de karavan. Wy soene dit wykein ús fakânsje dêr begjinne mar fanwege de hitte binne wy juster nei hûs gien. Hjir thús by de mar is it dochs better út te hâlden as yn in hjitte karavan. Wy wenje yn in toeristysk gebied, wêr’t elts jier in protte toeristen komme, dus dan earst mar thús wat fakânsje hâlde. Op de foto’s de Kromme Mijdrecht, in rivierke wat efter it karavan-park lâns rint.

Afgelopen week ben ik weer met Remie mee geweest naar de caravan. Wij waren van plan om dit weekend onze vakantie daar te beginnen maar vanwege de hitte zijn we gister weer naar huis gegaan. Thuis, aan de rand van het meer is het toch prettiger dan in een hete caravan. We wonen in een toeristisch gebied waar jaarlijks vele toeristen komen dus dan eerst thuis maar wat vakantie vieren. Op de foto’s de Kromme Mijdrecht, een riviertje wat achter het caravanpark langs loopt.

Wat begûn mei wat reade en blauwe fjouwerkantsjes hake is útgroeid ta it projekt, ‘myn tún yn blokjes’. Doe’t ik begûn mei ‘blokjes’ hake wist ik eins noch net krekt wat ik der mei dwaan soe. Ja oaninoar sette sa dat it in tekken waard. Mar hoe en hokker kleur wêr en wat, dêr hie ik eins noch gjin doel oer. Om wat ynspiraasje op te dwaan is ynternet altyd in boarne fan plaatsjes en foarbylden en dêrmei ûntstean dan wer nije ideeën. Sa kaam ik bygelyks dizze tsjin makke oan de hân fan skilderijen. Myn man skildert noch wol ris in inkelde kear en der stiet en hinget hjir noch wol wat fan him, ik fûn in skilderij wêr fan ik tocht dat kin ik wol brûke mar dochs slagge it my net om der wat fan te meitsjen. Underwilens hie ik al wat griene blokjes ek haakt en ik stie sa ris nei bûten te sjen en tocht, werom nim ik net in part fan myn tún en dan fansels de blommetún. Ik ha foto’s makke en oan de hân dêrfan myn tún yn blokjes tekene. Of it einresultaat moai wurdt wit ik net, it is yn elts gefal in hiele aardichheid om te dwaan.

Wat begon met rode en blauwe vierkantjes haken is uitgegroeid tot het project, ‘mijn tuin in blokjes’, Toen ik begon met ‘blokjes’ haken wist ik nog niet echt wat ik er mee zou doen, ja een plaid maken maar hoe en wat precies wist ik nog niet. Om wat inspiratie te vinden is internet een ideale bron. Zo vond ik een site met wandkleden o.i.d. gemaakt aan de hand van schilderijen, zie link in bovenstaande tekst, klik op dizze. Mijn man schildert ook nog af en toe en er staat en hangt hier wel wat van hem. Ik vond een schilderij waarvan ik dacht dat kan wel iets worden maar al tekenend kwam ik er toch niet goed uit. Ondertussen had ik al wat groene blokjes gehaakt en ik stond  eens naar buiten te kijken en dacht waarom maak ik mijn tuin niet in ‘blokjes’. Ik heb een foto genomen van de bloementuin en die in blokjes getekend. Of het eindresultaat leuk wordt, geen idee, het is in ieder geval een leuk project om mee bezig te zijn.

De tún is noch hieltyd moai, der bloeie wer allegear oare planten. Wol kin it wetter brûke dus wat my oanbelanget mei it kommende nacht wol efkes goed reine.

De tuin is nog altijd mooi, er bloeien allemaal weer andere planten. Wel is het erg droog dus wat mij betreft mag het vannacht wel even flink regenen.

Op 22 juny 1974 wiene Remie en ik 1 jier troud, in auto hiene wy net mar koene wy dy dei liene fan it bedriuw wêr Remie doe wurke. Wêr’t wy dy dei krekt allegear west ha wit ik net mear, wy ha yn elts gefal yn Harns west en neffens my ha wy dêr jûns ek iten by restaurant Anna Caspari. Hjoed wie dat dus 40 jier ferlyn en ha wy der hjoed mar in nostalgysk tripke fan makke.  Diskear mei eigen auto en earst nei Frjentsjer riden wêr’t wy by it Martenahûs de meubels fan Fristho besjûn ha, dêr sieten dochs wol in oantal prachtige kasten by dy’t ik sa wol yn’e hûs ha woe. Moaier dan wat ik sjoen ha fan Zijlstra en van der Veer op’e Jouwer mar dat is fansels mar krekt wêr’t je fan hâlde. Fan Frjentsjer giene wy nei Harns, efkes by de haven is is altyd geweldich en it wie krekt moai genôch waar om op in terraske te sitten mei tee/kofje mei gebak fansels. Dêrnei binne wy by de Iselmar del riden, yn Starum by de nije slûs sjoen en yn Laaksum by de âlde sâltloads dy’t op ynstoarten stiet, eins wol hiel spitich sa’n monumint oan ‘see’. Ik ha him fêst wol ris earder sjoen mar hy is foaral bekind fan de searje skilderijen dy’t Willem van Althuis der fan makke hat. In skoft lyn hong dy hiele searje yn museum Belvédère, sa moai!! Nei Laaksum binne wy troch Gaasterlân nei de Lemmer riden wêr’t wy iten ha as ôfsluting fan in hiele moaie dei.

Op 22 juni 1974 waren Remie en ik 1 jaar getrouwd, we hadden geen auto maar konden die dag één lenen van het bedrijf waar Remie toen werkte. Waar we die dag precies geweest zijn weet ik niet meer, wel dat we in ieder geval in Harklingen zijn geweest en daar naar mijn weten ‘s avonds ook gegeten hebben bij restaurant Anna Caspari. Vandaag was dat dus 40 jaar geleden en hebben we er maar vandaag maar een nostalgisch dagje fan gemaakt. Deze keer met eigen auto en eerst naar Franeker gereden waar we naar museum Martena zijn geweest, daar staan momenteel meubels van Fristho, o.a. mooie kasten die ik zo in huis zou willen hebben, mooier dan de meubels van Zijlstra en van der Veer die ik in Joure heb gezien maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Nar Franeker zijn we naar Harlingen gereden, even bij de haven gekeken en het weer as mooi genoeg om lekker buiten op een terras te zitten met thee/koffie met uiteraard gebak. Daarna zijn we lang het IJsselmeer gereden, in Staveren hebben we bij de nieuwe sluis gekeken en in Laaksum bij de oude zoutloods, deze staat helaas op instorten, erg jammer zo’n oud monument bij ‘zee’. Ik heb de loods vroeger vast wel eens gezien maar hij is vooral bekend geworden doordat Willem van Althuis er een serie schilderijtjes van gemaakt heeft. De hele serie hing een poos geleden in museum Belvédère, zo mooi!! Na Laaksum zijn we door Gaasterland naar lemmer gereden waar we gegeten hebben als afsluiting van een heerlijke dag.

Sneon wie ik mei freonen nei Ljouwert, wy ha by Tresoar by it Fries design sjoen, hjir wie it wurk fan jonge Fryske ûntwerpers te sjen. En ôfrûne middei ha’k mei in freondinne yn museum Joure west en ha wy by de meubels fan de Jouster meubelfabrikanten út de jierren 50 sjoen. Mear oer dizze eksposysjes is te finen op de side fan Fries design. In list fan meubelmakkers dy’t rûn 1900 op’e Jouwer oan it wurk wiene is hjir te finen.

Zaterdag was ik met vrienden naar Leeuwarden, we hebben o.a. bij Tresoar gekeken bij de expositie van Fries design. Vanmiddag ben ik met een vriendin naar het museum in Joure geweest en hebben we bij de meubels gekeken die gemaakt zijn bij de Jouster meubelfabrikanten rond de jaren 50. Meer over de exposities van Fries design is te vinden op bovengenoemde site. Een lijst van meubelmakers die rond 1900 in Joure werkzaam waren is te vinden door op het woordje ‘hjir’ te klikken in bovenstaande tekst.

De foto’s fan it hea en de âlde boerewein rôpen blykber by guon nostalgyske oantinkens op. Dêrom noch twa foto’s fan ein fyftiger jierren, ek yn it hea. No tinke in protte minsken fansels dat ik fan boerekomôf bin mar dat is net sa. Wy hiene in boat en wiene simmerdeis altyd op it wetter. Us heit koe wol aardich wat boeren yn de omkriten fan Snits wêr’t wy doe wennen en dêr mochten wy dan altyd wol oan it lân lizze. Wy rommen alles altyd wer kreas op en as it sa útkaam, holp heit ek wolris efkes mei it hea opstekken.

De foto’s van het hooi en de oude boerenwagen riepen blijkbaar nostalgische gevoelens op. Daarom nog twee foto’s van eind jaren vijftig, ook in het hooi. Nu denken veel mensen misschien dat mijn vader boer was maar dat was niet zo. Wij hadden een boot en waren zomers veel op het water. Mijn vader kon wel redelijk wat boeren in de omgeving van Sneek waar we toen woonden. Wij mochten altijd wel aan hun land liggen. Wij ruimden altijd weer alles netjes op en als het zo uitkwam hielp mijn vader ook wel eens een handje met het hooien.

It is altyd wer in plaatsje as myn buorman dwaande is mei hynder en wein. En sa as hjoed, mei it hea, is it hielendal simmer yn Fryslan.

Het is altijd weer een plaatje als mijn buurman bezig is met zijn paard en wagen. En zo als vandaag met het hooi, is het helemaal zomer.

In pear jier ferlyn hie ik in omslachdoek breide fan sels spûne wol (1e foto), it model wurdt heidesjaal neamt. Doe’t der klear wie fûn ik him eins net sa moai mar it die bliken dat ik him in protte brûkte, hy is sa noflik waarm en ik slaan him sa efkes om as it wat kil is. No like it my ek wol handich om ien foar yn de karavan te hawwen, om der earst noch allegear wol foar te spinnen hie ik eins gjin geduld foar dus ha’k ris efkes sjoen wat ik noch oan restjes lizzen hie. Der lei noch wat Texelaar en noch twa oare soarten griis, wêrfan ek noch wat, wat noch net spûn wie, wat sa nedich foar reserve brûkt wurde koe en it die bliken dat ik dat noch wol nedich hie. It spinnen wie sa klear en dêr ha’k de lêste râne fan breide. It jout noch in aardich effekt ek.

Een aantal jaren geleden heb ik van zelf gesponnen wol een heidesjaal gebreid, ik vond hem eigenlijk niet zo mooi maar in de praktijk blijk ik hem ontzettend veel te gebruiken. Zeker in de winter in huis, heerlijk, even kil en ik sla hem om. Laatst leek me dat ook wel heel handig voor in de stacaravan maar weinig geduld en geen zin om eerst te spinnen heb ik alle restjes grijs die ik nog had bij elkaar verzameld. Er lagen nog een paar bollen texelaar, nog bolletjes van twee andere soorten en van één van die soorten nog wat lontwol. Uiteraard begonnen met wat klaar lag en de lontwol bewaard voor als het nodig was en daar heb ik uiteindelijk de laatste rand van gebreid (uiteraard eerst gesponnen). Dat geeft nog een leuk effect ook.